ประวัตินักบุญคามิลโล  เด  แลลลิส

                          คามิลโล เด แลลลิส เกิดเมื่อวันอาทิตย์ที่  25  พฤษภาคม   ค.ศ.1550  ที่เมืองบุคเคียนิโก ประเทศอิตาลีบิดาชื่อร้อยเอก โจ วันนี  เด แลลลิส  มารดาชื่อ  นางคามิลลา เด คอมแปลลิส  ท่านเป็นเด็กที่มีรูปร่างใหญ่โตเมื่อโตขึ้นก็มีนิสัยเกเร ชอบเล่นการพนันหลังจากที่บิดาของท่านถึงแก่กรรม คามิลโลได้เข้ารับการรักษาบาดแผลที่ข้อเท้าข้างขวา  ที่โรงพยาบาลซานยาโกโม  กรุงโรม  แต่ท่านก็ถูกไล่ออกจากโรงพยาบาล  ท่านจึงตัดสินใจเข้าไปเป็นทหารอีกครั้ง  เมื่อสงครามสิ้นสุดก็หันมาเล่นการพนันอีกจนหมดตัวจนในที่สุดก็ตัดสินใจเข้าเป็นฤษีกาปูชิน  ที่เมืองมันเฟรโดเนียในวันที่  2  กุมภาพันธ์  ค.ศ. 1575  การเดินทางกลับมายังเมืองมันเฟรโดเนียก็ได้กลายเป็นหนทางแห่งการกลับใจของท่านคามิลโล  แต่เนื่องจากบาดแผลที่ขาได้กำเริบมากขึ้น  ท่านจึงต้องออกจากการเป็นฤษีกาปูชิน และใช้เวลาในการดูแลรับใช้ผู้ป่วยที่โรงพยาบาลซานยาโกโมเป็นระยะเวลา  4  ปี  ในที่สุดท่านก็จัด  ตั้ง  “กลุ่มรับใช้ผู้ป่วย”  ขึ้นในวันที่   26  พฤษภาคม  ค.ศ. 1584   ท่านได้รับศีลบรรพชาเป็นพระสงฆ์  และในเดือนกันยายนปีเดียวกัน  ก็ได้มอบชุดหล่อที่มีกางเขนแดงติดอยู่บนหน้าอก  ให้แก่ผู้อุทิศตนรับใช้ผู้ป่วย  ในปี ค.ศ.1591  พระสันตะปาปาเกรโกรีที่  14   ได้รับรองให้กลุ่มผู้รับใช้ผู้ป่วยเป็นคณะอย่างเป็นทางการท่านคามิลโลถึงแก่มรณกรรมในวันที่  14  กรกฎาคม  ค.ศ. 1614  ขณะมีอายุได้  64  ปี และพระสันตะปาปาเลโอที่  13  ได้แต่งตั้งท่านให้เป็นนักบุญองค์อุปถัมภ์ของโรงพยาบาลและผู้ป่วยในปี  ค.ศ.  1886